1 Week 1 CD
นี่ก็หลายอาทิตย์แล้ว ที่จะต้องซื้อ CD เพลงใหม่ ๆ ทุกอาทิตย์ที่เข้ากรุงเทพฯ ตั้งแต่มี iPOd ก็ติดว่าต้องหาเพลงใหม่ ๆ มาฟังเสมอ ๆ ซึ่งก่อนหน้านี้จะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากแผ่น mp3 ของ ประเทือง และ Vampire แต่เดี๋ยวนี้แผ่นราคาแพง แล้วก็หาซื้อยาก อีกอย่างเพลงไทยเพราะ ๆ ไม่ค่อยมีเท่าไหร่ ขนาดซื้อแผ่น mp3 ผี ๆ มา ยังรู้สึกไม่คุ้มเลยอ่ะ เลยได้กลับมาฟังเพลงสากลอีกรอบ หลังจากที่ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ฟังแต่เพลงเก่า ๆ เป็น 10 ปีมาแล้ว ตอนนี้ก็เลยรู้สึกเหมือนตอนอยู่มัธยม ที่จะต้องไปร้าน CAP ที่ Secon แล้วก็ซื้อเทปเพลงสากลใหม่ ๆ มาฟังอาทิตย์ละ 2-3 ม้วนเสมอ
แต่เดี๋ยวนี้เปลี่ยนมาเป็น อาทิตย์ละแผ่น แต่มีพัฒนาการที่แย่ลง คือ จากแต่ก่อนซื้อแต่เทปมีลิขสิทธิ์ (หลังจากที่เทปลิขสิทธิ์หาง่ายกว่า เทปผี) แต่เดี๋ยวนี้ซื้อแต่แผ่นผี เพราะว่ามันถูกกว่าบานเลย แผ่นละ 100 เดียว แต่ถ้าเป็นซีดีก็ 300-400 ถ้า import ก็ 500-700 เพราะฉะนั้น แผ่นผีถูกกว่าจม ทำให้ฟังเพลงใหม่ ๆ ได้เยอะกว่า ไม่งั้นคงได้ซื้อเดือนละแผ่นแทน อีกอย่างที่เป็นเหตุผลสำคัญที่ต้องซื้อแผ่นผี เพราะว่าเราไม่รู้ว่าแผ่นที่ซื้อนั้นมันเพราะแค่ไหน ถ้ามันเพราะก็ถือว่าคุ้ม แต่ถ้าไม่เพราะนี่สิ เสียดายเงินนะ ดังนั้นแผ่นละ 100 ถือว่าไม่เสียดายตังค์มากนักในกรณีที่มันไม่เพราะ
ดังนั้นปัจจุบันนี้ก็เลยต้องเล่นแนวนี้ คงกลับไปซื้อแผ่นแท้ยาก ในสภาวะเศรษฐกิจแบบนี้อ่ะนะ ส่วนแผ่น used ก็คิดเหมือนกันนะ แต่หาร้านไม่ค่อยจะได้น่ะสิ
พอมาเริ่มโปรเจ็คต์นี้ ก็ตั้งเงื่อนไขอีกอย่างว่า ถ้าไม่ได้ซื้อแผ่นในอาทิตย์ไหน หรือไม่ได้เข้ากรุงเทพฯ อาทิตย์ไหน เงิน 100 นึงในอาทิตย์นั้น จะต้องเก็บลงกระปุก นั่นก็เท่ากับว่า เราได้เก็บเงินไปอีกทางด้วย ก็ดีเหมือนกันนะ
ป.ล.มีแนวคิดใหม่เกี่ยวกับ ธุรกิจขายเพลงด้วยแหละ บันทึกไว้ที่นี่
ความเห็นล่าสุด