มาฆบูชา ตาตาย

เช้านี้แม่โทรมาตอนหกโมง กำลังหลับอยู่เลย ในสาย ได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ ก็เลยรู้ว่า ตาคงเสียแล้ว ซึ่งก็เป็นไปตามนั้น เลยพูดปลอบแม่ไปว่า ไม่เป็นไรนะ อย่าเครียด ตาเค้าไปสบายแล้ว เสร็จแล้วก็วางหูไป

ในใจนึกเป็นห่วงแม่ เพราะแม่ชอบคิดมาก ทีแรกก็คิดว่าจะเข้ากรุงเทพฯ วันนี้เลย แต่แม่ก็โทรมาบอกอีกทีว่า ยังไม่ต้องมาก็ได้ เพราะว่าวันนี้วันมาฆบูชา วัดเค้าไม่สวดพระอภิธรรมศพ เอาไว้ค่อยเข้ามาวันพรุ่งนี้เลยก็ได้ แล้วก็เลยพูดปลอบใจแม่ไปอีกที

ตอนนี้แม่คงทำใจ และตั้งสติได้แล้ว ถึงได้โทรมาบอกว่ายังไม่ต้องมา เพราะว่าถ้าเรามาวันนี้ พรุ่งนี้ก็ต้องกลับมาเรียนอีก แต่แม่ยังไม่รู้ว่าเรากำลังเรียน ปคส. อยู่ แม่ก็คงไม่อยากให้เสียการเสียงานนั่นแหละ ก็เลยเอาเป็นว่า พรุ่งนี้ค่อยเข้ากรุงเทพฯ ตามปกติ

ดังนั้นวันนี้ก็เลยมีโปรแกรมทำบุญ โดยไปเริ่มจากไปศาลกรมหลวงชุมพรฯ ที่หนองตะเคียน พอไหว้เสด็จเตี่ยเสร็จ ก็เจอลุงคนหนึ่งเข้ามาบอกว่าจะเปิดพิพิธภัณฑ์เสด็จเตี่ย ใครสนใจให้ไปดูได้ อยู่ข้าง ๆ กันนี่เอง เราเองก็สนใจ เพราะไม่ได้มาที่นี่ตั้งนาน ตั้งแต่ปรับปรุงใหม่ก็ยังไม่ได้มาอีกเลย เลยไปดูสักหน่อย แต่พอเข้าไป ลุงแกก็อธิบายใหญ่เลย ซึ่งแกก็อธิบายได้ละเอียด และเสียงดังฟังชัดดี แต่สงสัยว่าแกมองไม่ออกหรืองัยว่าเราเป็นทหารเรือ เพราะชุดที่ใส่มาก็เป็นฟอร์มชุดกีฬานายทหาร เสื้อคอปกสีขาว กางเกงขาสั้นสีขาว แกอธิบายเื่รื่องอะไรมาเราก็รู้หมดแหละ แต่ก็ทนเดินตามแก และฟังจนแกอธิบายจบครบทั้ง 3 อาคาร ด้วยความเกรงใจ เพราะแกตั้งใจบรรยายมาก

เสร็จแล้วก็กลับเข้าไปที่เรืออีกที เพราะลืมเอากระเป๋าตังค์มา ก็เจอทหารสามคน กำลังจะกลับบ้าน ถามดูแล้ว ไม่มีคนไปส่ง ก็เลยอาสาไปส่งที่ตลาด กับที่ท่ารถ กม.10

ที่ตลาดก็ซื้อชุดสังฆทานยาจะไปถวายพระที่วัดแถว ๆ กม.10 ซึ่งพอส่งทหารครบหมดแล้ว ก็ไปที่วัดเลย จำชื่อวัดไม่ได้แล้ว แต่เป็นวัดเล็ก ๆ เจอหลวงพ่อกำลังจะรับสังฆทานคนมาก่อนหน้าพอดี หลวงพ่อเลยกวักมือเีรียกให้เข้าไปจุดธูปเทียนบูชาพระพุทธ แล้วค่อยมาถวายสังฆทานพร้อมกัน

วันนี้ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือหรอก เนื่องจากว่ามัวแต่นอน กับดูทีวี เลยไม่ค่อยมีความรู้เข้าหัวเท่าไหร่