Charcoal
คุณแป้น ชวนให้เขียนรูปอวยพรปีใหม่ให้ คุณแชมป์ เว็บมาสเตอร์ของ exteen เลยนึกสนุกไปซื้อ ชาร์โคลแบบสีดำ กับ สีพาสเทลมาลองวาดรูปเล่นดู ไม่มีความรู้อะไรเลย แต่อยากทำ อยากวาด แปลกดีแฮะ เมื่อก่อนนี้ก็แค่วา่ด ๆ ธรรมดา ไม่มีความรู้สึกว่าอยากทำ หรือสนุกกับการวาดสักเท่าไหร่ เหมือนกับเป็นอะไรที่ต้องทำ เพราะได้รับความคาดหวังว่าพ่อเป็นนักวาด นักเขียน เลยต้องทำใ้ห้ดีสมเป็นลูกนักเขียน
ตอนนั้นได้เรียนรู้แค่พื้นฐานเท่านั้นเอง พ่อไม่ได้สอนอะไรมากเลย แล้วก็ไม่ได้อยากจะรู้มากด้วย เอาแค่ทำงานส่งอาจารย์ได้ แล้วได้คะแนนดี ๆ ก็พอแล้ว แต่ตอนนี้เกิดมีอารมณ์อยากวาดเสียเอง รู้สึกลึก ๆ ว่าการวาดเขียน งานศิลปะ น่าจะทำให้จิตใจสงบและผ่อนคลาย หลาย ๆ ครั้งที่อยากอยู่เงียบ ๆ ทำงานศิลปะ แต่ฝีมือก็ไม่ถึง ที่เคยหัดไว้เป็นทุน ตอนนี้ไม่เหลือเลยแม้แต่กระผีกเดียว
ตลกดีนะ ถึงตอนนี้อยากจะกลับไปให้พ่อสอน แต่ก็ไม่มีเวลา ไม่มีโอกาส แล้วก็ยากที่จะเริ่มด้วย ติดขัดเยอะแฮะ ตอนนี้ก็เลยมั่ว ๆ เดาผิดเดาถูก หาแนวทางมั่ว ๆ ของตัวเองไปก่อนแล้วกัน เมื่อไหร่ที่ชีวิตลงตัว คงได้ไปขอให้พ่อถ่ายทอดวิชา พร้อมรับมรดกกองสี พู่กัน เครื่องเขียน โต๊ะเขียนแบบ กระดาษ ปากกา ฯลฯ ไปด้วยเลย
คิดถึงเรื่องนี้ทีไร ก็คิดถึงพ่อทุกทีเลยแฮะ จริง ๆ การทำตัวเป็นลูกไม้ตกไกลต้นมันก็ไม่ดีเท่าไหร่ ตกใกล้ ๆ อย่างน้อย ๆ ก็ได้อยู่ใกล้ ๆ ต้นพ่อ ต้นแม่ ตกไกล ๆ แบบนี้ เลยห่างกันไกลเลย
เป็นอย่างนี้ตลอดเลยนะ กว่าจะรู้ว่าตัวเองต้องการอะไีร ชอบอะไร มันต้องเลยเถิดมาเนิ่นนานทุกทีเลย
คนเราก็มักจะเป็นแบบนี้กันบ่อยๆค่ะ กว่าจะรู้ก็ย้อนเวลากลับไปไม่ได้ซะแล้วทุกที อย่างน้อยตอนนี้คุณเจ้าชายน้อยก็ได้ทำและเห็นคุณค่า ที่สำคัญรู้จักตัวเองเพิ่มขึ้นอีกนิดนึง ดีใจด้วยค่ะ
วาดไปถึงไหนแล้วคะ อยากชมผลงานเผื่อลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
รอลุ้นคะ
รอดูผลงานอยู่นะคะ เผื่อลูกไม้จะหล่นไม่ไกลต้น