ไดอารี่เล่มใหม่วันแรก

เริ่มเขียนไดอารี่อีกครั้งหนึ่ง หลังจากที่หยุดเขียนไปหลายปีมาก ๆ เกือบห้าปีได้มั้ง ก่อนหน้านี้ ก็เขียนลงสมุดบันทึก แต่เขียนได้ไม่กี่เดือนก็เลิกเขียน มันไม่ค่อยจะมีอารมณ์เขียนเหมือนเมื่อก่อนนะ เป็นเพราะงานที่มีเข้ามามาก หรือสิ่งต่าง ๆ รอบตัวมันเยอะแยะมากมาย จนเบียดบังเวลาที่จะใช้หวนคิดถึงสิ่งที่ทำในแต่ละวัน ก็ไม่รู้

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ อดีตที่ไม่ได้จดบันทึกนั้น เหตุการณ์หลาย ๆ อย่าง ๆ ความรู้สึกในหลายแง่มุม มันก็เลือนลางไปตามกาลเวลาไปบ้าง ส่วนบางสิ่งก็ติดตรึงอยู่ในใจ เหมือนกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน

แต่เอาล่ะ บางสิ่งบางอย่าง มันก็ไม่สามารถบันทึกในที่สาธารณะอย่างนี้ได้ ครั้นจะบันทึกไว้อ่านคนเดียว มันก็เหงาเกินไป เพราะเรารู้สึกติดกับการที่มีคนเข้ามาคอมเม้นต์ซะแล้วล่ะ ก็หวังว่า ไดอารี่บทใหม่นี้ จะยังคงมีเพื่อน ๆ หน้าเก่า หน้าใหม่ เข้ามาอ่าน และทิ้งคอมเม้นต์ไว้บ้าง เหมือนกับในบล๊อกแรก

จริง ๆ แล้ว ตั้งใจว่าจะเขียนตั้งแต่วันอาทิตย์แล้ว แต่ไม่มีโอกาสและเวลาสักเท่าไหร่ เพราะอยู่ในห้องเรียน ลำพัง นั่งเรียนเฉย ๆ ก็ไม่ทันแล้ว (เพราะแอบเปิดเน็ตประจำ) ขืนเอาเวลามาเขียนไดฯ อีก ก็ตามเค้าไม่ทันกันพอดี

เมื่อวานนี้เรียนเขียนโปรแกรม Visual Basic.NET 2005 บอกตรง ๆ เลยว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเขียนโปรแกรม ถึงแม้ว่าเราจะจับทางได้บ้างพอสมควร และเร็วกว่าบางคน แต่เรารู้ ว่าเราไม่ชอบสักเท่าไหร่ เราชอบใช้งานโปรแกรม แต่เราไม่ชอบสร้างโปรแกรม เรื่องเขียนโปรแกรม ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนเก่ง ๆ เค้าดีกว่า แต่ก็นะ ของมันต้องใช้ ก็เรียน ๆ ไว้ เอาไว้ทำโปรเจ็คต์จบ ถึงแม้ตั้งใจว่าจะใช้ PHP เขียนก็ตาม แต่วิชานี้มันเรียนฟรีนี่นา เรียนเอาหลักการ กับความคุ้นเคยไว้ก่อนดีกว่า

ย้อนกลับไปเมื่อวันเสาร์สักหน่อย พอดีว่าจะเดินไปขึ้นรถตู้ ใต้ห้างที่อยู่ตรงข้าม The Mall งามวงศ์วาน ก็ไปเจอ Hand Free ของโนเกีย แต่เป็นของปลอม ลดราคาอยู่ แค่ 49 บาท เอง หน้าตาก็เหมือนในรูป ไม่สวยหรอก แต่เคยซื้อของโนเกียแท้มาใช้ เกือบ ๆ 700 มั้ง ใช้ได้ไม่นาน ก็สกปรก แล้วก็เจ๊ง ตอนนี้ก็ไม่มีใช้ เห็นว่าราคาถูกดี ซื้อมาใช้ดูดีกว่า เสียก็ไม่เสียดายตังค์เท่าอันเก่า

ทีแรกจะซื้อสีดำ เพราะว่ากลัวเปื้อน แต่ว่าพอลอง มันคุยไม่ได้สักอัน เลยเอาสีขาวมาลอง ปรากฏว่าใช้ได้แฮะ แสดงว่าเราคงถูกโฉลกกับสีขาวล่ะมั้ง แต่พอเอามาลองคุยจริง ๆ จัง ๆ ดู มันไม่ค่อยเวิร์คแฮะ คือคอนเน๊คเตอร์ที่ต่อกับตูดโทรศัพท์ มันหลวม ถ้าไปโดนมันนิดหน่อย หรือถือแกว่งไปแกว่งมา มันก็จะได้ยินไม่ชัด หรือเสียงหายไปเลย ดังนั้น เลยใช้เดินคุยไม่ได้เลย แต่จริง ๆ แล้วมันคงไม่เป็นที่ แฮนด์ฟรีหรอก เป็นที่โทรศัพท์เราเองแหละ เพราะว่ามันเก่าแล้วล่ะ

พอมาวันนี้ หลังจากที่เคลียร์งานเสร็จ (จริง ๆ อยากเขียนเรื่องงานเหมือนกันนะ แต่ด้วยจรรยาบรรณแล้ว เปิดเผยมากไม่ได้ เดี๋ยวเข้าตัว 555) ก็เลยมานั่งล้างฮาร์ดดิสก์โน๊ตบุ๊ค ซึ่งมีข้อมูลอยู่เต็มไปหมด สำคัญ ๆ ทั้งนั้น เลยต้องแบ๊คอัพเก็บลงแผ่นซีดีไว้บ้าง เผื่อเจ๊งจะได้ไม่กระทบกับงาน

เนื่องจากว่า Combo Drive ของเครื่องตัวเอง ไปสวรรค์เมื่อเดือนก่อน ทำให้ไรท์ข้อมูลไม่ได้เลย เลยต้องไปยืมโน๊ตบุ๊คของน้องต้นมาใช้ ต่อด้วย กล่องใส่ฮาร์ดดิสก์แบบในรูปนี่แหละ

แล้วก็ดีด้วย เพราะเครื่องมันมี DVD-RW เลยสบายเลย ไรท์ข้อมูลใหญ่ ๆ ได้สบาย ก็เลยไรท์วีดีโอที่เก็บไว้นานแล้ว ลงแผ่นได้สักที แต่มีแผ่นอยู่แค่สองแผ่นเองก็หมดแล้ว ออกไปซื้อไม่ได้ด้วย รถเอาเข้าศูนย์อยู่ (ไว้พรุ่งนี้มาเขียนย้อนหลังเรื่องเอารถไปเข้าศูนย์ดีกว่า) ที่เหลือเลยต้องลง CD ส่วนอีกส่วนหนึ่งก็ฝากฮาร์ดดิสก์น้องไปเลย ไปซื้อแผ่นเมื่อไหร่ค่อยมาไรท์ต่อ

ส่วนเวลาที่เหลือก็มานั่งฝึกทำ Excel ไว้ใช้คำนวน เพราะว่าต้องใช้สอบวิชา Data Warehouse & Data Mining วันเสาร์นี้ด้วยสิ ไอ้เราก็ใช้เป็นแต่สร้างตาราง กับสร้างกราฟ กับฟังก์ชั่น SUM เท่านั้น ที่เหลือไม่รู้เรื่องเลย แต่มันต้องใช้ฟังก์ชั่นอื่น ๆ อย่าง แฟคทอเรียลด้วย เลยต้องศึกษาไว้หน่อย

วิชานี้ดู ๆ แล้วท่าจะยากตรงให้ทำ Query จาก Access แล้วมาทำ Pivot Table ใน Excel นี่แหละ แล้วก็การเขียน Fact Table ตอนนี้ก็เลยรีบ ๆ ทำความเข้าใจไอ้สองอย่างที่ว่ามานี้ก่อน แล้วค่อยไปอ่านทฤษฎีทีหลัง

เอาล่ะวันนี้พอเท่านี้ดีกว่า ยาวละ อ่านหนังสือต่ออีกสักหน่อย ก็ไปนอนได้แล้วล่ะ